Tijdens de opnames lag ik echt 24 uur per dag dubbel, en de lachspieren werden ook tijdens de proeven behoorlijk geprikkeld. Ruben verwelkomde me steevast met grote smile op z’n gezicht (‘daar komt Marian weer, dat wordt lachen, dat wordt mooie televisie!’) We lagen vervolgens helemaal in een deuk, maar helaas is van die lachende Ruben in de afleveringen niks te zien. Sterker nog, hij kijkt zo serieus dat je haast zou denken dat-ie opsporing verzocht presenteert. Jammer genoeg steek ik daar dan als een soort giechelende geit bij af. Tel daar Eef bij op die met een gezicht als een oorwurm uitroept ‘oooooh my gòd! ’, en de mooie televisie is compleet...Het gekke van het opnemen van een TV programma is, dat je met z'n allen in een soort roze bubbel zit, ook wel ‘sociale snelkookpan’ genoemd. Binnen no-time ben je heel close met elkaar, soms misschien wel té close… Zo gingen Daniel en Pim samen naar de benzinepomp en sloeg Pim een innige arm om hem heen. Bij het afrekenen zei Pim tegen de kassamevrouw: ‘Leuk hè, we hebben vandaag drie maanden!’ Waarop Daniel heftig protesterend roept ‘Rot op joh, vuile flikker!’ Pim laat zich uiteraard niet kennen: ‘Nou schat, dat zei je vannacht anders ook niet! Heeft u ook condooms?’ Terug naar het autobootcamp. Dat het rijden in een simpele woonwijk al een brug te ver was voor een aantal kandidaten, bleek tijdens de waterbakproef. Met z’n allen hielden we een eerbetoon aan Diana en Achanti – bij al die liters water veranderden we stuk voor stuk in gillende keukenmeiden. Pim ‘als m’n haar maar goed zit’ reed een piepschuimen Ruben voor de sokken, althans het beetje Ruben dat nog heel was na een aanrijding met Esther. De enigen die in hun poncho’s schaterlachend door de woonwijk heen kuierden, waren opa en oma. ‘M’n broek is helemaal nat van achteren!’, kirde oma. Ook oma El had er wel schik in, alleen het doel van de opdracht was een beetje aan haar voorbijgegaan. ‘Oh moes die bak vol blijven?’
